در خاطرم شد زنده نام فاطمیون

یاد دوکوهه یاد فکه یاد مجنون

دوکوهه  شلمچه  طلاييه  و  نينوا      سر مجنون در ره ليلي جدا

همتی باش و همت کن و جستجو       چو «همت» همواره در راه او

همت آن بود که با اخلاص خود         با تمام عشق و بااحساس خود

بين  دنيا  و  خدا  يک  را  گزيد       و ز قفس جان و تن  زيبا پريد

همت آن بود که با سر مايه اش        با عروج سرخش و جانانه اش

چون پرستوي خونين بال رفت       سراسرشوروشعف،خوشحال رفت

همت آن بود که از قبل از ورود      به  اين  دنياي  فاني  مرده  بود

ولي زنده کرد او را حسين(ع)       چنين   خواست   شاه   عالمين

تا باشد و همتي کربلايي کند         خيبر مجنون را عاشورايي  کند

بسم رب الشهداوالصديقين

نگاهي به حقيقت شهادت

شهادت فنا شدن انسان براي نيل به سرچشمه نور و نزديك شدن به هستي مطلق است. شهادت عشق به وصال محبوب و معشوق در زيباترين شكل است. شهادت مرگي از راه كشته شدن است، كه شهيد آگاهانه و بخاطر هدف مقدس و به تعبير قرآن ((في سبيل الله)) انتخاب مي كند. يعني شهيد در راهي كشته مي شود كه هر دو ارزش آگاهانه و في سبيل الله را داراست و چنين مرگي است كه به تعبير پيامبر((ص)) شريفترين و بالاترين نوع مردن است (اَشرُفُ المُوًتِ قَتْلُ الشَّهادَهِ) و علي(ع) آن را گرامي ترين نوع مردن مي داند. (اَكْرُمُ المُوًتِ اَلْقُتْلُ)

قبل از عمليات به ديدن عباس رفتم به غير از او كسي داخل سنگر نبود. در حالت چهره‌اش نورانيت زيادي مي‌ديدم، اصلاً نمي‌توانستم به خودم اجازه دهم كه با او شوخي كنم. از لحن صحبتهايش دانستم كه دلش جاي ديگري است به او گفتم: «امروز با روزهاي ديگر فرق داري، حلالم كن. من چيزي مي‌بينم كه خودت نمي‌بيني، اگر شهيد شدي مرا هم شفاعت كن.» با هر زحمتي بود از او قول شفاعت گرفتم، اما خودش چيزي نمي‌گفت، پرسيد: «معلوم نيست امروز چه مي‌گويي؟! برو زمان ديگري بيا.» ولي آنقدر اصرار كه گفت: «اگر كاري از دستم برآمد، چشم!» او روزي ديگر با يكي از دوستان به بهشت زهرا رفته بود، در آنجا كنار مزار شهيد اقارب‌پرست ايستاد و چند دقيقه‌اي به قاب عكس و قبر او خيره شد و همانجا مبهوت ماند. آن موقع خيلي معنايش را نفهميدم تا روزي كه او را در همانجا به خاك سپردند

  يكى مى خواست بياد تهران. نمى دانم وزير دفاع آمريكا بود يا نماينده سازمان ملل؟ خبر آوردند كه شاه گفته «هيچ اتفاقى نبايد بيفته».

 همين حرف براى محمد كافى بود. گفت «بايد بيفته!»

 رفيقى داشت توى اصفهان. اسمش سلمان بود. توى اين جوركارها با هم ديگر بودند. خودش هم كه تهران بود. درست همان وقتى كه قرار بود هيچ اتفاقى نيفتد، يك هلى كوپتر توى اصفهان افتاد پايين، دو تا اتوبوس سفارت آمريكا توى تهران رفت رو هوا.

محمود موقع انقلاب شاگرد ما بود ولی حالا  استاد ما شد.او به فيض شهادت رسيد ولی ما هنوز مانديم.