بابا گفت دارم میرم کربلا...

تو نامه هاش نوشته بود.

غروب است و دل زمین و زمان تنگ کربلایت است یا حسین(ع).

میگویند غروب کربلا را حال دیگریست.

خدایا جسممان اینجاست و دلمان در کربلا.

پیشانی بندهای بچه ها هم کربلایی است.

 لبیک یا حسین(ع)

این خاک هم کربلاست.

بوی کربلا از اینجا هم به مشام میرسد

اینجا همه اش کربلاست

"السلام علیک یا ابا عبدالله"

گذشت...

بعضی ها رو کربلایی کردن –کربلای پنجی--- فرشته ها بردنشون کربلا.

آخه بعضی زائر ها خاص هستند و باید فرشته ها بیان دنبالشون...

بردنشون به اون گودالی که مرتفع ترین قله عالم هستی است.

اون خاکی که مقصد تمام پروازهای تا خداست.

اصلاً راه آسمون از کربلاست.

اینطور نیست...

اونا رو بردن و بعضی ها رو برگردوندند...

 همین هایی که...

ای آب ندیده، آبی شده ها

بی جبهه و جنگ انقلابی شده‌ها

مدیون لبخند جانبازانید

ای بر سر سفره آفتابی شده‌ها

آی رفقا...

 هر که دارد هوس کرب و بلا بسم الله...

                                                            بعونک یالطیف

ما از دو کوهه آمدیم ، اینجا غریبیم

حتی ز بوی فاطمه(س) هم بی نصیبیم

ما داغ دار روی سیلی خورده هستیم

ای دشمن حق، ما دلیر و حق پرستیم

برگرد! تا سربند یا زهرا(س) نبستیم

یاد آن روزهای خوب بخیر . . .

یاد "موقعیت هایی" که در آن به  فکر موقعیت نبودیم .

یاد "سنگر هایی" بخیر که مفصل ترین  مهمانی اشک و خلوص را بدون خرجهای کلان  ترتیب می داد.

یاد " خاکریز" بخیر که گودالهای لغزش را صاف می کرد .

یاد" سنگرهایی" بخیر که شبها در آن آسایش زمین می خورد و غفلت می گریخت.

یاد" بستان" بخیر که مزرعه عشق بود. "آبادان"که از ویرانی دلها جلوگیری می کرد.

"خرمشهر" که شهرداران آسمان به زیباسازیش پر داختند .

یاد" قطب نما" که مقصد اصلی را نشان می داد.

یاد "بی سیم" بخیر که ربط ما  با آسمان بود .

یاد "معبر" بخیر که راه عبور از مرز خاک بود.

یاد "سیم خاردار" بخیر که پشت آن خاک و خار ، سیم و زر در آرزو

نمی رویید.

یاد "مین "بخیر که سکوی پرواز بود.

یاد "لباسهای بسیجی"بخیر که از بس عزیز بودند خدا زمین را به رنگ آنها آفرید.

یاد "پیراهن خاکی بسیج" بخیر که افتادگی و بی پیرایگی را تبلیغ می کرد.

یاد "کوله پشتی" بخیر که ضریب اخلاص بود .

یاد همت " حاج همت "

"برگزیدگی چمران "

"گستردگی جهان آرا"

"ثبات باکری"

و" دست توانای خرازی بخیر "

یاد بدنهایی که بی سر به خاک سر گذاشتند.

یاد پیکرهایی که پودر شده و ذره ،ذره به ابدیت پیوست و

جنازه هایی که هرگز تشییع نشد و در حلقه سکوت  هم صحبت نیزار شد.

عجب از ما واماندگان زمین گیر که در جستجوی شهدا به قبرستانها می آییم

این خود دلیلی است که از حقیقت عالم هیچ نمی دانیم.

مرده آن است که از حیات طیبه شهدا نصیبی ندارد و اگر چنین است از ما مرده تر کیست ؟

شهدا شاهد بر باطن  و حقیقت عالمند  و هم آنانند که به دیگران حیات می بخشند.

پس براستی این عجیب نیست که ما واماندگان در جستجوی شهیدان به قبرستان می آییم.

خدایا پرواز را به ما بیاموز تا مرغ دست آموز نشویم و از نور خویش آتش در ما بیفروز تا در سرمای

بی‌خبری نمانیم.

 خون شهیدان را در تن ما جاری گردان تا به ماندن خو نکنیم ...