بابا گفت دارم میرم کربلا...

تو نامه هاش نوشته بود.

غروب است و دل زمین و زمان تنگ کربلایت است یا حسین(ع).

میگویند غروب کربلا را حال دیگریست.

خدایا جسممان اینجاست و دلمان در کربلا.

پیشانی بندهای بچه ها هم کربلایی است.

 لبیک یا حسین(ع)

این خاک هم کربلاست.

بوی کربلا از اینجا هم به مشام میرسد

اینجا همه اش کربلاست

"السلام علیک یا ابا عبدالله"

گذشت...

بعضی ها رو کربلایی کردن –کربلای پنجی--- فرشته ها بردنشون کربلا.

آخه بعضی زائر ها خاص هستند و باید فرشته ها بیان دنبالشون...

بردنشون به اون گودالی که مرتفع ترین قله عالم هستی است.

اون خاکی که مقصد تمام پروازهای تا خداست.

اصلاً راه آسمون از کربلاست.

اینطور نیست...

اونا رو بردن و بعضی ها رو برگردوندند...

 همین هایی که...

ای آب ندیده، آبی شده ها

بی جبهه و جنگ انقلابی شده‌ها

مدیون لبخند جانبازانید

ای بر سر سفره آفتابی شده‌ها

آی رفقا...

 هر که دارد هوس کرب و بلا بسم الله...

                                                            بعونک یالطیف

ما از دو کوهه آمدیم ، اینجا غریبیم

حتی ز بوی فاطمه(س) هم بی نصیبیم

ما داغ دار روی سیلی خورده هستیم

ای دشمن حق، ما دلیر و حق پرستیم

برگرد! تا سربند یا زهرا(س) نبستیم