ذکر لبم همیشه و هر جا سید علی

جانم فدای نام قشنگت خامنه ای

اگر اذن دهند سعي من بر این است که از لاله هاي خونين بگويم،‏

تا شايد نگاهمان کنند و دستي بر آرند

 و ما را از اين منجلاب دنيا بيرون کشند....

روزي كه آيت الكرسي را فراموش كرد

روزي كه سوار ماشين شد، با همه خداحافظي كرد و رفت تا ساختمان نيمه مخروبه وزارت كشاورزي را در سه راهي نقده ببيند.

خودش گفته بود: بين سه راهي نقده و جاده فرعي آن، جاي مناسبي است. هم وسعت دارد، هم كنار جاده اصلي است. مثل اين كه يك ساختمان نيمه خراب دولتي هم دارد كه مال وزارت كشاورزي است. مي روم از نزديك ببينم.

شايد براي همين بود كه بر خلاف هر روز فراموش كرد آيت الكرسي بخواند. آن قدر سرش به حرف ها و درد دل هاي پاسدار جوان همراهش گرم بود كه فراموش كرد.پاسدار جوان دوان دوان خود را به محمد رسانده بود. كار واجبي داشت. از آن كارها كه رزمندگان تازه كار با فرمانده شان دارند. قرار شد داخل ماشين حرفش را بزند. محمد در را باز كرد و پاسدار جوان، زودتر از او سوار شد.

سوار شد و آن قدر گفت و از مشكلات گله كرد كه سفارش هميشگي اش را به ديگران از ياد برد. آخر محمد هميشه به همه بچه ها سفارش مي كرد هميشه آيت الكرسي بخوانند. داود خوب به خاطر داشت روز اولي را كه راننده او شده بود. محمد گفته بود: هر جا كه مي روي، حتما آيت الكرسي را بخوان.

داود گفته بود: خب، اين بچه هايي كه هميشه مي خوانند ولي باز هم شهيد مي شوند، چي؟محمد گفته بود: آن روز حتما يادشان رفته.آن روز يادش رفته بود. 24 سال پيش وقتي كه داود را از سه راهي نقده برگردانده بود و خودش نشسته بود پشت فرمان.بي علت نبود كه داود آن قدر نگران بود:

- امروز تا سه راهي نقده مواظبش بودم. محمد برخلاف هميشه كه آيه الكرسي مي خواند، امروز فراموش كرد. آن قدر سرش به حرف ها و درد دل هاي آن پاسدار گرم بود كه فراموش كرد...

وقتي محمد بروجردي، داود را پياده كرد و خودش پشت فرمان نشست، سه نفر ديگر هم عقب نشسته بودند.نزديكي هاي پادگان شهيد شاه آبادي، ماشين اول، از آبگير آرام گذشت و هيچ صدايي نيامد. ماشين محمد بروجردي هم آرام وارد آبگير شد و...مين ضد تانك بود. از پنج سرنشين ماشين، تنها محمد به آسمان رفت. آخر تنها او مسيح كردستان بود.