عرش عشق

ما روايت گر جنگيم.

arsheeshgh — Sun, 20 Dec 2009 12:19:18 GMT

سخن از يك پرواز است، پرواز ذره اى ناچيز كه سبكبال ورها در آسمانى مملو از تقديس وتحميد به بى نهايتى ازلى و ابدى مبدل شده،

ما روايت گر جنگيم.

جنگ نه! دفاع....دفاعي مقدس.

دفاع در مقابل هواها و هوسها از فطرتي خدا جو و خدا خواه.

و شهيد فاتح مطلق اين ميدان است.

هم او که به بلنداي قله هاي کمال لايق همچون ابدیت هميشه در اهتزاز ايستاده و با صدايي رسا و بلند فريادگر همیشه لحظه هاي آنان است که:

شهيد يعنی گلوگاه صفات جمال و جلال.

یعنی غلبه عقل حقیقت طلب بر هویت حيوانی در انحطاط.

یعنی گذشتن از نقصانها و بدست آوردن کاملها.

یعنی درمان کردن همه ي آرزوهای کوچک و بزرگ بواسطه ي ترک همه ي آرزوها.

یعنی شکوفا کردن گوهر نهان انسانيت.

همان گوهري که من و تو ندانسته درگذر عمر در جستجويش خويش را میفرسائيم.

و شهيد شاهدي صادق است که ما به بي راهه ميرويم.

واما تو!؟

که قدم در این فضا نهاده اي و با فشار یک کلید بابی از حقيقت مجسم را در پيش روی خود گشوده اي.

آیا ميدانی شهيد کیست؟

ميداني لحظات آخرین خود را در کجاي این زمین پر زحمت بوده؟

میدانی مشهدش کجاست؟

ميداني در دقايق آخرين عبور از همه تعلقها در صحيفه به يادگار مانده اش چه ثبت کرده؟

ميدانی کلام ماندگارش چيست؟

ميداني برگهاي پرپر شده شقايقهاي ساعات و دقائق عمرش در خود چه به يادگار دارند؟

و یا هرگز تصوير او را ديده اي؟

تصوير او را نه! تصوير عشق. تابلوی تمام نماي محبت.

محبتي در نهايت اخلاص و معرفت.

محبتي سرشار از طراوت و تازگي.

محبتي به زيبايي يک پرده از جمال يار.

محبتي به شيريني يک جرعه از وصال.

بر قامت بی سر شهیدان صلوات

arsheeshgh — Sat, 12 Dec 2009 06:24:18 GMT

حاج آقا كربلايى، مسئول عقيدتى سياسى يگان ژاندارمرى مستقر

در فكه بود. تعريف مى كرد:

- در يگان ما عده اى هستند كه كارشناس آب و مسائل كشاورزى

اند. يك روز رفتم پهلويشان و گفتم: «اگر آبى داخل قمقمه دوازده

سال زير خال بماند چه مى شود؟» خيلى عادى گفتند: «خب

معلومه، خواه ناخواه تبديل به لجن مى شود كه آن هم به دليل

شرايط زير خاك و زمان زياد است...» بعد به هر كدام جرعه اى از

آبى كه داخل ليوان ريختم دادم و گفتم بخوريد. آب را سركشيدند و

پرسيدم: «حالا به نظر شما اين آبى كه خورديد چه جورى بود؟»

همه متفق القول گفتند: «هيچى. آبى تازه و زلال، بدونه هرگونه

ماندگى...» خنده مرا كه ديدند. جا خوردند. پرسيدند: «علت چيه؟»

قمقمه را نشانشان دادم و گفتم: «اين آبى كه شما خورديد متعلق

به اين قمقمه بود كه دوازده سال تمام زير خاك كنار يك شهيد

بوده...» مات و مبهوت به يكيدگر نگاه مى كردند. اول فكر كردند

شوخى مى كنم. باورشان نمى شد آب، آنقدر زلال و خوش طعم

باشد. صلواتى كه فرستادند، همه تعجب و بهتشان را مى رساند.

جگر شیر نداری سفر عشق مرو ...

arsheeshgh — Sat, 05 Dec 2009 06:05:29 GMT

سلام بر همه دوستان عزیز

عید غدیر عید ولایت و امامت مبارک

این پست به عنوان عیدی عید غدیر تقدیم به همه دوستان عزیز

پرچم ، پیشانی بند ، انگشتر ، چفیه ، بی سیم روی کولش خیلی بانمک شده بود.

گفتم : چیه خودتو مثل علم درست کردی ؟

می دادی پشت لباست هم برات بنویسن !

پشت لباسش را نشان داد : جگر شیر نداری سفر عشق مرو

گفتم : به هر حال اصرار بیخود نکن . بی سیم چی لازم دارم . ولی تو رو نمی برم ، هم سنت کمه و هم برادرت شهید شده .

دستش را گذاشت روی کاپوت تویوتا و گفت : باشه ، نمی آم . ولی فردای قیامت شکایتت را به فاطمه ی زهرا می کنم ، می تونی جواب بدی ؟

گفتم : برو سوار شو ...

چند روز بعد ، در پایان عملیات ، پرسیدم : بی سیم چی کجاست ؟

بچه ها گفتند : نمی دونیم کجاست ! نیست . به شوخی گفتم : نگفتم بچه ست گم میشه ؟ حالا باید بگردیم تا پیداش کنیم .

بعد از عملیات داشتیم شهدا را جمع می کردیم . بعضی ها فقط یک گلوله یا ترکش ریز خورده بودند .

یکی هم بود که ترکش سرش را برده بود . برش گرداندم ، پشت لباسش را دیدم :

جگر شیر نداری سفر عشق مرو ...

شهيد دکتر مصطفي چمران

arsheeshgh — Sun, 29 Nov 2009 07:37:56 GMT

خوشحالم که در چنين راهي به شهادت مي‌رسم. خوشحالم که از عالم و مافيها بريده‌ام همه چيز را ترک کرده‌ام و علايق را زير پا گذاشته‌ام. قيد و بند را پاره کرده‌ام و دنيا و مافيها را سه‌طلاقه کرده‌ام و با آغوش باز به استقبال شهادت مي‌روم. ...

احساس مي‌کنم که آفتاب عمرم به لب بام رسيده است و ديگر فرصتي ندارم که به تو سفارش کنم... وصيت من درباره عشق و حيات و وظيفه است...

عشق است که روح مرا به تموج وا مي‌دارد و قلب مرا به جوش مي‌آورد استعدادهاي نهفته مرا ظاهر مي‌کند و مرا از خودخواهي و خودبيني مي‌راند.

دنياي ديگري حس مي‌کنم و در عالم وجود محو مي‌شوم. به خاطر عشق است که فداکاري مي‌کنم. به خاطر عشق است که به دنيا با بي‌اعتنايي مي‌نگرم و ابعاد ديگري را مي‌يابم. به خاطر عشق است که دنيا را زيبا مي‌بينم و زيبائي را مي‌پرستم.

شهيد دکتر مصطفي چمران

" هميشه به ياد شهدا باشيم "

arsheeshgh — Sat, 14 Nov 2009 08:31:18 GMT

سلام بر تو ای شلمچه

سلام بر تو ای قرار بی قراران ، ای جائیکه نه چندان دور نردبان معراج و ترقی بودی .

سلام بر تو ای نقطه تلاقی عرش با فرش .

سلام بر آن نیمه شب هایت ،

سلام بر آن فضای عارفانه و عاشقانه ای که شب زنده دارانت با ترنم زیبا و ملکوتی الهی العفو ، می آفریدند.

سلام بر نماز شب هایی که در سنگرهای آسمانی تو آغاز میشد و در بهشت خاتمه می یافت.

سلام بر تو ای شلمچه ، ای جبهه عاشقان ، ای تمامیت عرشیان ،

شلمچه تو مانند موج خاموش و درهم شکسته می مانی .

به ساغری که که خالی از شهد لقاء و بند نام شهادت شده است .

به دریایی که در بستر خویش آرام خفته است .

شلمچه جَذر و مَدّدت کجا رفت ؟

شلمچه جا دارد امروز چفیه ام را بر سر بکشم و اشک حسرت از چشمان ملتهبم جاری کنم و فریاد بکشم...

" هميشه به ياد شهدا باشيم "

«اگر براي خداست بگذار گمنام بمانم»

arsheeshgh — Sat, 07 Nov 2009 05:20:01 GMT

خورشيد اينجا عشق اينجا گنج اينجاست

مهمانسراي کربلاي پنج اينجاست

اين خاک گلگون تکه اي از آسمان است

اينجا عبادتگاه فوجي بي نشان است

*********************************************

گفتند شهيدِ گمنامه ،

پلاک نداشت ،

اصلاً هيچ نشونه اي نداشت ،

اميدوار بودم روي زير پيراهني اش

اسمش رو نوشته باشه،

نوشته بود:

«اگر براي خداست بگذار گمنام بمانم»

به ياد حاج محمد كاشاني

arsheeshgh — Fri, 30 Oct 2009 10:03:18 GMT

من المؤمنين رجال صدقوا ما عاهدوا الله عليه فمنهم من قضى نحبه ومنهم من ينتظر وما بدّلوا تبديلا

ياران چه غريبانه رفتند از اين خانه

هم سوخته شمع ما هم سوخته پروانه

حرمِ عشق کربلاست و چگونه در بند خاک بماند آنکه پرواز آموخته و راه کربلا میشناسد و

چگونه از جان نگذرد آنکس که میداند جان، بهای دیدار است.

يه كبوتر عاشق ديگه پركشيد.يه بسيجي با صفا و بي ريا . مثل همه اون بچه هايي كه بدون هيچ چشم داشتي 8 سال مردانه مقاومت كردند و نذاشتن مملكت دست بيگانه بيفته.ديروز پنج شنبه 88/08/07 يكي ديگه از يادگارهاي دفاع مقدس در اراك پس از تحمل رنج و درد به سوي معبود پر كشيد و رفت پيش دوستاي شهيدش كه بي صبرانه منتظرش بودن. حاج محمد كاشاني رو ميگم.آدم عجيبي بود. وقتي خبر عروجش رو بهم دادند انگار تموم دنيا رو سرم خراب شد. آخه همين شب چهارشنبه بود كه تو خونشون دعاي توسل گرفتند و بچه ها تا پاسي از شب عزاداري كردند و متوسل شدن به قمر بني هاشم. چه نذر و نيازهاي كه نكرده بودند براي شفاي حاجي. الان هم جمعه 88/08/08 تازه از مراسم خاكسپاري حاجي اومدم. جا و راه نبود.سيل جمعيت نشون مي داد كه حاج محمد كاشاني چه انسان شريفي بوده. مردم نشون دادن كه حاجي رو چقدر دوستش داشتن. تا خبر عروج حاج محمد رو به داداشم دادم مثل يخ وارفت .فقط يك جمله گفت: حيف شد حاجي رفت.برادر بزرگم كه سالها قبل حدود 15 سال پيش سرباز سپاه اراك بوده ميگه: حاجي از بهترين فرماندهان حوزه مقاومت بود كه ابراهيم آباد رو متحول كرده بود. تموم سربازها دلشون مي خواست برن ابراهيم آباد پيش حاجي خدمت كنند. روستاي ابراهيم آباد اراك امروز پذيراي يك فرشته ديگر بود. يك انساني كه به اين عالم خاكي تعلق نداشت. دلش پيش شهدا بود. . البته برای ما سخت است دوری تو ولی حاجی خوشا به حالت که رفتی و دیگر نمی بینی بی حرمتی به شهدا را . انگار نه انگار روزی روزگاری دفاعی مقدس بود و جوانانی که به خمینی عزیز لبیک گفتند و انگار نه انگار سه راهی شهادتی بود و شلمچه ای و کربلای پنجی. حاجی خوشا به حالت که رفتی و ....

آي مرد آب و آئينه و قرآن.

تو ماندني هستي، مگر آنچه خدايي است رنگ هم مي‌بازد؟

تو بقايت به وجه باقي خدا باقي است.

عروج ملكوتي اين سرباز اسلام را به پيشگاه حضرت ولي عصر (عج) و رهبر معظم انقلاب اسلامي تبريك و تسليت عرض مي كنم.

به ياد او که رفت و...

arsheeshgh — Tue, 20 Oct 2009 06:33:57 GMT

به ياد او که رفت و...

يادم هست آنروز را كه ميرفتي و دستان باد موهايت را شانه مي‌كرد و شهر با آب وآينه وقرآن تو را بدرقه سفر كربلا كرد

چگونه تو را غريبه بدانم كه آشناتريني و چگونه آشنايت بخوانم وقتي روح بلندت از قفس دنيا بزرگتر است، خيلي هم بزرگتر.

دلم مي‌خواهد قد معرفتم همانند بلنداي قامت بصيرت و فطانت تو، از ديوار دنيا بلندتر بشود.

ما را دنيا زياد بازي ميدهد، اما تو را باش، آنقدر عروج كرده‌اي كه دنيا در نظر و نگاهت حتي يك گوي هم نيست.

دلم مي‌خواهد مثل تو هر وقت كه دلتنگ مي‌شوم در كوچه باغهاي آخرت به گلگشت و تماشا بروم.

آي مرد آب و آئينه و قرآن.ميداني ما هنوز سر مست و سرخوش از موسيقي مناجات شبانه سنگر توايم.

چقدر پيشاني تو با خاك آشناست و چقدر پيشاني تو خاكي است اي مرد سجده هاي سنگر.

تو كه فقط مرد جبهه ديروز نيستي، تو مرد هميشه‌ي جبهه‌اي. اصلا هر جا كه تو باشي همان جا سنگر است و همان جا شور حسيني بر پاست.

هر وقت كه عكس تورا بر در ديوارها ميبينم، زانوانم سست ميشود و عرق شرم بر پيشاني‌ام مي‌نشيند. من امروزم را مديون ديروز مردانه توام و فرداهايم نيز در گرو مردانگي امروز توست.

آي مرد سر بلند كوچه‌هاي شهر ما.

صداي گامهايت هميشه طنين افكن عزت و امنيت و آرامش در اين سرزمين بوده و هست.

دلم مي‌خواهد سينه همتم همانند ستبري سينه همت تو باشد.

و دريغ كه من هيچ وقت نه قدم به بلنداي قامت تو مي‌رسد و نه قدقامت صلاتم به قدقامت صلاتت.

هميشه شبها تو برايم قصه بگو، قصه مردي و مردها را. بگذار هر شب با قصه تو به خواب روم. خوابي كه عين صبح بيداري و پرواز است.

تو كه رفتي كاري حسيني كردي و من نيز كه ماندم بايد كاري حسيني كنم. فقط رفتن كه حسيني نيست، ماندن هم ميتواند حسيني باشد.

راستي مگر مي‌شود آن كس كه ماندنش حسيني نيست، رفتنش حسيني باشد؟

تو مرد روزهاي دير پاي انتظاري تا در ركاب آن عدل گستر در فرداي قيام ولايت به خونخواهي خون حسين(ع) و حسنيان برخيزي.

هر از چندگاهي از وفاي عباس(ع) برايم بگو كه فرات را در حسرت لبهاي سوخته‌اش سوزاند. بگو كه همه‌ي آبها تا ابد تشنه‌ي لبهاي خونين اويند.

هر از چندگاهي برايم از زمزمه‌ي مناجات شبانگاهان خيمه‌هاي حرم حسيني بگو. از آواي دلنشين تلاوت قرآن شهادت پيشگان و قامتان استواري كه در خم ركوع مي‌ماند و سرهايي كه بر بالين سجده مي‌خفت.

هر از چندگاه برايم از رقص خون و شمشير بگو. از قاسم ابن الحسن(ع) كه به مدد عشق به حسين(ع) برق شمشيرش افق جبهه را روشن مي‌ساخت.

آي مرد آب و آئينه و قرآن.

تو ماندني هستي، مگر آنچه خدايي است رنگ هم مي‌بازد؟

تو بقايت به وجه باقي خدا باقي است.

نمی دانم در کجاست؟

arsheeshgh — Wed, 07 Oct 2009 06:42:18 GMT

بسم رب الزهراء (س) و الشهداء والصدیقین

یادبود شهید

^{نمی دانم در کجاست؟ جسمش را میگویم چون روحش همیشه با من است.}

^{انگار میگوید همراهم باش تو هم میتوانی پرنده باشی اگر بخواهی، ولی چه}

^{کنم، روز مرّگی مرا غافل کرده است و دنیا مرا فریفته است،}

^{نمی دانم در کجاست؟

دوستانش آخرین بار قبل از دریاچه ماهی دیده بودنش. حسی به من میگوید
در زیر خروارها آب در انتهایی ترین نقطه دریاچه خواب است، در میهمانی
ماهیها و گل سنگها مانند مرواریدی در صدف. می دانی که را میگویم؟

حالا هرشب جمعه مادرش را میتوانی در بهشت زهرا(س) ملاقات کنی. او
که هر شب جمعه با گلاب دیدگانش مزار تنها فرزندش را می شوید.}

سنگ مزارش از بی مزاری اش میگوید...........

سلام بر روح الهی که پرگشود و رفت...

arsheeshgh — Sat, 12 Sep 2009 06:41:02 GMT

سلام بر انتظار منتظران...

سلام بر روح الهی که پرگشود و رفت...

سلام بر سوته دلان هویزه...

سلام بر فریادهای خرمشهر...

سلام بر بلندیهای دهلاویه...

سلام بر نخل های بی سر و پرچمهای برافراشته ...

سلام بر ناله های شلمچه...

سلام بر میعادگاه عروج دریادلان عاشق ، طلاییه....

سلام بر خون های پاک ریخته شده بر رمل های آتشین فکه...

سلام بر گمشدگان دشت آزادگان...

سلام بر سکوت پرتلاطم اروند...

سلام بر اشک هایی که بر زمین تفتیده ی جنوب چکید...

و... سلام بر راهیان این راه....!

هیچ کس وظیفه اش نبود که برای آسایش من جانش را بدهد...اما خیلی ها جانشان را دادند...قصه نیست...این یک حقیقت است.نهایت بی شرمی است اگر فراموششان کنیم...باور کنیم که مدیون جان ها،مال ها،اشک ها و ... هستیم.باور کنیم که روز حسابی هست و چشممان به چشمشان خواهد افتاد...آیا جوابی داریم؟سرافکنده ایم یا سربلند؟با خودمان که تعارف نداریم!فقط کافیست لحظه ای با خود خلوت کنیم...ما برای جواب چه داریم؟!

**********************************

ایکاش دل شکسته ام شاد شود

ویرانه ی عمر رفته آباد شود

این باقی عمر را چه حاصل چه ثمر

با فیض شهادت روحم آزاد شود